Voor jezelf kiezen staat op één

Overal en nergens tegelijk

Dat is een staat waarin ik mezelf inmiddels goed herken. Ik vind veel interessant, krijg snel nieuwe ideeën en kan oprecht enthousiast worden van verschillende projecten tegelijk. Die beweging is echt. Alleen betekent dat nog niet dat ik alles ook op hetzelfde moment hoef te dragen.

Wanneer ik dat wel probeer, raakt mijn aandacht versnipperd. Ik ben aanwezig bij het ene en in mijn hoofd alweer bezig met het volgende. Mijn agenda staat vol met dingen waar ik ooit bewust ja tegen zei, maar mijn lichaam ervaart vooral dat er nergens meer ruimte tussen zit.

Dan verschijnt dat oude stemmetje dat zegt dat ik tekortschiet. Terwijl de eerlijkere conclusie vaak veel eenvoudiger is: er ligt te veel op mijn bord.

Niet omdat alles wat erop ligt verkeerd is. Juist niet. Veel ervan is waardevol en met liefde begonnen. Maar ook waardevolle dingen kunnen samen te veel worden.

Van de lente naar de herfst

Tijdens de lente-equinox begon ik met de Circle of 13 Moons. De bedoeling was dat de cirkel een jaar zou duren. Ik begon eraan vanuit een volmondig ja. De vorm klopte op dat moment en de ontmoetingen die eruit ontstonden waren waardevol.

Rond de herfstequinox voelde ik iets anders. De herfst en daarna de winter kondigen zich aan en ik merk dat ik vanzelf meer naar binnen keer. Ik wil minder afspraken en minder vaste verplichtingen in mijn agenda. Ik verlang naar ruimte om te luisteren, te maken en te voelen wat werkelijk aandacht vraagt.

Ik zie de seizoenen niet als een opdracht die voor iedereen hetzelfde werkt. Voor mij maken ze wel iets zichtbaar. In de lente wil er veel ontstaan. In de herfst voel ik scherper wat ik niet mee wil nemen. Niet uit afwijzing, maar omdat mijn energie een andere beweging maakt.

Afgelopen vrijdag heb ik de Circle of 13 Moons daarom voor de laatste keer in haar vaste vorm geopend en gesloten. Eerder dan ik aan het begin had gedacht, en tegelijk precies op het moment dat het voor mij klopte.

De waarde blijft, ook wanneer iets anders loopt dan gedacht.

De waarde blijft

Diezelfde keuze heb ik gemaakt voor Floating Soundhealing. De data gaan uit mijn agenda. Ik voel dat mijn aandacht ergens anders naartoe mag.

Dat is voor mij geen mislukking. Wat er in een cirkel, bijeenkomst of periode is ontstaan, verdwijnt niet omdat de vaste vorm stopt. De ervaringen blijven. De ontmoetingen blijven. Wat ik ervan heb geleerd beweegt met mij mee.

Soms loopt iets anders dan je aan het begin had bedacht. Dat maakt het niet minder echt en ook niet minder waardevol. Het vraagt alleen dat je opnieuw kijkt: past deze vorm nog bij waar ik nu sta?

Ik kan doorgaan omdat ik het ooit zo heb aangekondigd. Of ik kan erkennen dat een eerdere keuze oprecht was en dat mijn antwoord inmiddels veranderd is. Voor mij zit de eerlijkheid juist in dat laatste.

Wat ik als Projector herken

Als je je ooit in Human Design hebt verdiept: ik ben een Projector. Ik hoef Human Design niet als een vaststaande waarheid te zien om er iets in te herkennen. Voor mij is het een taal die woorden geeft aan wat ik al heel lang ervaar.

Ik heb veel interesses. Ik zie mogelijkheden, verbanden en nieuwe richtingen. Tegelijk heb ik niet de energie om alles voortdurend vast te houden. Wanneer ik dat vergeet, probeer ik het vaak op wilskracht op te lossen. Nog even door. Nog iets afronden. Daarna komt de rust wel.

Mijn lichaam weet meestal eerder dat het te veel is. De weerstand die ik voel vertelt mij dan niet automatisch dat ik iets niet kan. Ze vraagt of ik nog wel aanwezig ben bij wat ik aan het doen ben.

Dat verschil is belangrijk. Als ik weerstand direct vertaal naar falen, ga ik mezelf bewijzen. Wanneer ik haar zie als informatie, kan ik opnieuw kiezen.

Ik leef wat ik zelf blijf zeggen

Voor jezelf kiezen staat op één. Dat is iets wat ik in mijn werk steeds opnieuw zeg. Dan kan ik mijn eigen signalen niet pas serieus nemen wanneer ik volledig ben vastgelopen.

Voor jezelf kiezen ziet er ook niet altijd zacht of comfortabel uit. Soms betekent het dat je een besluit neemt. Dat je iets afrondt waar je met liefde aan bent begonnen. Dat je mensen teleurstelt die graag verder waren gegaan. Of dat je een lege plek laat ontstaan zonder meteen te weten hoe je die gaat vullen.

Ik zeg vaak: ik houd te veel van mezelf om genoegen te nemen met minder. Dat geldt ook voor wat ik maak en aanbied. Ik wil achter mijn werk kunnen staan en mijzelf er volledig aan kunnen geven.

Wanneer mijn aandacht over te veel plekken verdeeld is, lever ik uiteindelijk in op de kwaliteit die voor mij juist zo belangrijk is. Dan is doorgaan niet automatisch trouw blijven. Soms is stoppen de meest eerlijke manier om trouw te blijven aan wat ik wil betekenen.

Wat nu mijn volle aandacht krijgt

Voor nu blijven mijn praktijk in Zwijndrecht en de SOUL Málaga Journey zichtbaar. In mijn praktijk wil ik werkelijk aanwezig kunnen zijn bij de mensen die tegenover mij zitten. Bij wat hun lichaam laat merken, bij de patronen die zichtbaar worden en bij wat op dat moment passend is.

De SOUL Málaga Journey blijft daarnaast een belangrijk onderdeel van mijn werk. Ook daar gaat het om tijd, aandacht, lichaamswerk, rust, verbinding en opnieuw leren horen wat vanbinnen klopt. Ik kan die ruimte alleen aanbieden wanneer ik haar zelf ook bewaak.

En achter de schermen groeit er veel. Er wordt hard gewerkt aan twee projecten die mij heel dierbaar zijn. Het eerste is al bijna klaar: een kaartendeck dat al een tijd met mij meebeweegt. Daarover deel ik binnenkort meer.

Het tweede project houd ik nog even dichtbij. Ik hoop dat het aan het begin van het nieuwe jaar het levenslicht ziet. Meer wil ik er nu nog niet over vertellen.

Door andere vormen af te ronden, ontstaat er weer ruimte om hier werkelijk bij aanwezig te zijn. Met aandacht. Met plezier. En met de kwaliteit waar ik volledig achter sta.