Vertrouwen wanneer je nog niet weet hoe het verdergaat

Waar angst vroeger het verhaal overnam

Als je voor jezelf werkt, voelt een lege plek in je agenda niet altijd als vrije tijd. Soms voelt die als een vraagteken. Komt er nog iemand? Heb ik genoeg gedaan? Kan ik de komende maanden dragen wat er op mijn pad ligt?

In eerdere zomers kon één stille week in mijn hoofd al snel uitgroeien tot een verhaal over tekort. Mijn hoofd wilde rekenen, vooruitkijken en grip krijgen op iets wat zich nog niet liet vastleggen. Zelfs op rustige dagen bleef er vanbinnen een beweging doorgaan.

Maar dit verhaal gaat niet alleen over ondernemen of over geld. Ik denk dat we allemaal die plek kennen waarop ons vertrouwen op de proef wordt gesteld. Soms is die onzekerheid langere tijd aanwezig. Soms overvalt ze je ineens. In je werk, je relatie, je gezondheid of een keuze waarvan je de uitkomst nog niet kunt zien.

Het is dat punt waarop de vraag zich aandient: komt het allemaal wel goed? En misschien nog belangrijker: wie word ik wanneer ik het antwoord nog niet heb?

De eerste zomer zonder extra vangnet

Dit jaar kon ik mezelf niet geruststellen met de gedachte dat er ergens nog iets achter de hand was. Er stond geen extra financieel vangnet klaar. Onze bruiloft bracht uitgaven met zich mee, het gewone leven liep door en er stond een lang weekend Marrakech voor de deur.

Ik negeerde de werkelijkheid niet. Ik keek naar mijn cijfers, maakte bewuste keuzes en bleef voelen wat wel en niet mogelijk was. Maar de cijfers waren informatie geworden, geen voorspelling van mijn toekomst. Ze brachten me niet meer automatisch naar de gedachte dat er tekorten zouden ontstaan, mijn bedrijf zou instorten of het nooit meer goed zou komen.

Dat was voor mij het werkelijke verschil. Niet dat ik ineens wist hoe alles zou lopen, maar dat vertrouwen meer ruimte innam dan angst. Ik leef zo intens vanuit wat goed is voor mij en vanuit het gevoel dat ik mijn eigen pad bewandel, dat ik steeds meer kan leunen in overgave. Niet als garantie op een bepaalde uitkomst, maar als een diep weten dat ik mezelf onderweg niet hoef te verliezen.

Ik geloof dat ik de schrijver ben van mijn verhaal, niet alleen de hoofdrolspeelster in een verhaal dat al voor mij vastligt.

Niet langer alles alleen hoeven dragen

Daar hoort nog iets bij wat voor mij misschien wel net zo wezenlijk is: ik mag leunen op mijn lieve man.

Heel lang heb ik mijn eigen boontjes willen doppen. Ik wilde zelfstandig en onafhankelijk zijn, zeker ook financieel. Daar zat kracht in. Het heeft me veel gebracht en het heeft me geholpen om mijn eigen keuzes te kunnen maken. Maar eerlijk is eerlijk: er zat soms ook een overtuiging onder dat ik alles zelf móést kunnen dragen.

Leunen voelde dan al snel als afhankelijk worden. Hulp ontvangen alsof ik iets van mijn eigen kracht zou inleveren. Terwijl ik nu steeds dieper ervaar dat samen dragen iets anders is dan mezelf uit handen geven.

Ik hoef mijn verantwoordelijkheid niet bij Mark neer te leggen om wel steun van hem te mogen ontvangen. Ik hoef mezelf niet kleiner te maken om te voelen dat we naast elkaar staan. Misschien wordt mijn zelfstandigheid juist ruimer nu ze niet langer betekent dat ik er altijd alleen voor moet staan.

Ook dat is vertrouwen: niet alleen vertrouwen op mezelf of op het leven, maar op de liefde die er al is. Durven zakken in het besef dat ik gedragen mag worden, zoals ik ook draag.

Leven vanuit wat goed is voor mij

In mijn werk nodig ik mensen uit om van binnen naar buiten te leven. Om niet alleen te luisteren naar de verhalen in hun hoofd, maar ook naar hun lichaam en naar die stille stem daaronder. Dan kan ik niet anders dan mezelf diezelfde uitnodiging geven.

Wanneer mijn hoofd wilde versnellen, probeerde ik niet onmiddellijk een oplossing te bedenken. Ik keerde eerst terug naar mijn lichaam. Wat voel ik nu? Wat heb ik op dit moment nodig? Welke beweging klopt werkelijk voor mij?

Soms was dat een concrete stap: iets delen, iemand uitnodigen, mijn cijfers bekijken of een keuze maken. Op andere momenten had ik ruimte, beweging, een gesprek met Mark, een wandeling of simpelweg een adempauze nodig.

Van binnen naar buiten leven betekent voor mij niet dat ik alleen doe wat comfortabel voelt. Het betekent ook niet dat ik achteroverleun en wacht tot het leven alles voor mij oplost. Het betekent dat mijn volgende stap niet uitsluitend wordt bepaald door angst, haast of wat ik denk dat ik zou moeten doen.

Ik wil handelen vanuit de plek waar ik nog kan voelen wie ik ben en wat voor mij klopt. Vanuit die plek ontstaat niet altijd zekerheid, maar wel rust.

Niet alleen de hoofdrolspeelster

Ik geloof echt dat ik de schrijver ben van mijn verhaal en niet alleen de hoofdrolspeelster in een leven dat al volledig voor mij is uitgeschreven.

Daarmee bedoel ik niet dat ik alles kan controleren. Er gebeuren dingen waarop ik geen invloed heb. Het leven laat zich niet afdwingen en vertrouwen is geen manier om moeilijke ervaringen te voorkomen.

Maar ik geloof wel dat ik kan kiezen hoe ik aanwezig ben in wat er gebeurt. Dat ik richting kan geven. Dat ik iets kan creëren wat er eerst nog niet was. Dat niet alles al voor mij gecreëerd is en ik alleen maar hoef af te wachten of ik het zal vinden.

Er leeft iets in mij dat naar buiten wil. Een verlangen, een idee, een manier van werken, een volgende versie van mijn leven. Door erin te geloven, geef ik mezelf toestemming om dat innerlijke weten zichtbaar te maken. Om woorden te geven aan wat nog geen vorm had. Om stappen te zetten voordat ik het hele pad kan overzien.

Voor mij is dat de ontmoeting tussen overgave en creatiekracht. Ik hoef de uitkomst niet te beheersen om wel mee te schrijven aan wat er ontstaat.

Vertrouwen is ook oefenen

Natuurlijk is dat vertrouwen de ene dag makkelijker voelbaar dan de andere. Soms kan ik er moeiteloos in leunen. Soms is er ineens een gedachte, een bedrag of een stilte waardoor de oude onrust weer even door mijn lichaam trekt.

Het verschil is niet dat die onrust nooit meer verschijnt. Het verschil is dat ik haar niet meer automatisch het hele verhaal laat schrijven.

Ik kan haar voelen zonder meteen te concluderen dat er gevaar is. Ik kan mijn cijfers bekijken zonder mezelf tot een tekort te maken. Ik kan steun ontvangen zonder mijn zelfstandigheid te verliezen. En ik kan een volgende stap zetten zonder eerst te eisen dat ik zeker weet waar die mij brengt.

Dat vertrouwen brengt zoveel rust. Geen vlakke, onaantastbare rust waarin niets me meer raakt. Wel een onderstroom waarnaar ik steeds opnieuw kan terugkeren.

En toen kwam er beweging

Juist in die periode leken ineens veel stille draden samen te komen.

Ook het SOUL Day Retreat liep in eerste instantie niet zoals ik had gehoopt. De aanmeldingen kwamen niet op het tempo dat ik voor ogen had en ik voelde hoe verleidelijk het was om harder te trekken. Toch bleef ik dichtbij de intentie van de dag en bij wat voor mij klopte. Uiteindelijk werd het een prachtig succes.

Niet als bewijs dat vertrouwen altijd precies oplevert wat je hoopt. Het leven werkt niet als een beloning voor goed gedrag. Wel als een herinnering dat ik mezelf niet hoef te verliezen in de periode waarin de uitkomst nog openligt.

Na het Day Retreat mocht ik zelf nieuwe inzichten ontvangen. Een cliënt rondde haar traject af en ik zag hoeveel er in haar leven was veranderd. Lilian en ik namen een mooie beslissing voor de SOUL Málaga Journey. Een reis die niet pas in Andalusië begint, maar al daarvoor in beweging komt en ook na thuiskomst verder mag landen.

Ik ben dankbaar. Niet omdat er nu nooit meer onzekerheid zal zijn, maar omdat ik voel dat onzekerheid niet langer automatisch het stuur hoeft over te nemen.

Vertrouwen is voor mij niet weten hoe het afloopt. Het is aanwezig blijven bij wat er nu is, steun durven ontvangen, handelen vanuit wat klopt en geloven dat ik mee mag creëren aan wat nog geen vorm heeft.

Wat is het leven toch mooi. Niet omdat ieder volgend hoofdstuk al vaststaat, maar omdat ik het niet volledig hoef te kennen om eraan mee te mogen schrijven.