‘Je bent veilig’ zeggen is niet genoeg

Lief Journal,

Een lieve vriendin vertelde me dat er oude emoties open en bloot waren komen te liggen. Voor haar lichamelijke klachten kwam ze bij een fysiotherapeut. Ze beschreef iemand die betrokken was, zijn best deed en haar geruststelde. Hij zei dat ze veilig was.

Maar ze voelde die veiligheid zelf nog niet.

Dat wakkerde bij mij een vuurtje aan. Veiligheid komt de laatste tijd zo vaak op mijn pad. In mijn praktijk, in gesprekken en in mijn privéleven. Dan denk ik: oké, blijkbaar mag ik hier zelf ook iets mee. Wat raakt dit in mij?

Veiligheid begon voor mij al bij mijn bestaansrecht. Mag ik zijn wie ik ben, met alles wat ik als jong kind al voelde en ervaarde? Waar hoor ik thuis, als kind met twee culturen in me?

Op jonge leeftijd verloor ik mijn vader. Ik miste hem. En ik ervaarde hoe onveilig het leven kon zijn. Het kon zo over zijn.

Toen mijn zoon bijna achttien jaar geleden werd geboren, werd ik ineens zoveel angstiger. Dingen die ik vroeger gewoon durfde, daar moet ik nu niet meer aan denken. Want wat als ik er ineens niet meer ben?

Daarin zie ik hoe het leven in cycli beweegt. Wat ik eerder heb meegemaakt, krijgt in een andere fase opnieuw betekenis. Dat hoort voor mij bij zelfonderzoek: opmerken dat iets terugkomt en willen ontdekken wat het nu van me vraagt.

Die ervaringen neem ik mee in mijn werk. Ze hebben mijn aandacht voor veiligheid gevormd. Bij jou wil ik opnieuw ontdekken wat helpt. Wat ik zelf heb meegemaakt, geeft me geen antwoord op wat jij nodig hebt. Daarvoor moet ik naar jou blijven luisteren.

Je kunt horen dat iemand het goed bedoelt en toch merken dat ontspannen nog niet lukt. Misschien zeg je toch dat het goed gaat, omdat je de ander vertrouwt of denkt dat je er nog even aan moet wennen. Misschien voel je wel dat iets ongemakkelijk is, maar weet je nog niet hoe je dat moet uitleggen.

Daar wil ik aandacht voor hebben. In mijn praktijk begint die aandacht al voordat jij binnenkomt. En het begint bij mij.

Ik ben altijd een uur van tevoren aanwezig. Om mijn ruimte klaar te maken, en vooral om zelf klaar te zijn. Ik wil bij mezelf kunnen blijven en echt aanwezig zijn in het hier en nu. Van daaruit wil ik jou ontvangen.

Ik besteed aandacht aan de ruimte en aan hoe ik je ontvang. Ik wil dat je je welkom voelt en op je gemak kunt komen. Met een voetenbad geef ik je een zacht begin: even zitten, aankomen en je lichaam de tijd geven om te ontspannen. Ik wil je laten ervaren dat je hier rustig mag landen.

Ik leg uit wat ik voorstel te gaan doen en vraag of ik je mag aanraken. Ook daarna blijven we afstemmen. Als een aanraking toch niet prettig voelt, kan ik mijn handen verplaatsen of weghalen. We kunnen pauzeren of stoppen. Je mag terugkomen op wat je eerder hebt gezegd.

Een eerder ja verplicht je nergens toe.

Mijn intuïtieve manier van werken helpt me om aandachtig te blijven. Ik zie soms een kleine beweging of merk dat je ademhaling verandert. Soms heb ik de indruk dat er weerstand is, terwijl het stil blijft. Dan vraag ik: ‘Wat ervaar je op dit moment?’ Of: ‘Ervaar je ergens weerstand, of juist niet?’

Als je weerstand herkent, kunnen we samen onderzoeken hoe jij die in je lichaam ervaart. Je mag ook iets heel anders opmerken dan ik vermoed. Ik wil je helpen woorden te geven aan jouw ervaring. En als die woorden er nog niet zijn, hoef je niet meteen een antwoord te hebben.

Veiligheid kent geen tijd. Ja, een afspraak heeft een eindtijd, maar ik kan niet bepalen dat jij je daarbinnen op je gemak moet voelen. Daarom laat ik wat we doen passen bij de tijd die er werkelijk is. Soms doen we minder dan gedacht. Ik houd tijd om zorgvuldig af te ronden.

Dat je mag onderzoeken wat voor jou klopt en daar woorden aan mag geven, is voor mij de kern van de Soulful filosofie. Ook als je twijfelt. Ook als jouw ervaring anders is dan de ander verwacht.

Mijn vriendin bracht me met haar verhaal terug bij iets wat ik belangrijk vind: ook als iemand het goed bedoelt, moet je kunnen zeggen dat het voor jou nog niet goed voelt.

Voor mij raakt dat aan die eerste vraag: mag ik zijn wie ik ben, met alles wat ik voel? Die ruimte wil ik je in mijn praktijk geven. Dat je kunt zeggen hoe het voor jou is, en merkt dat jouw antwoord verschil maakt in wat ik doe.

Liefs,

Daniëlle