Heel productief niets doen

Lief Journal,

Laatst zat ik nog even aan de bar van de sportschool toen ik met iemand in gesprek raakte. Ik vroeg hoe het met hem ging. Goed, vertelde hij. Ik keek hem aan en vroeg of het écht goed ging. Nou ja, hij had zich de afgelopen dagen behoorlijk ziek gevoeld. Maar hij was zo slecht in ziek zijn.

Daar wilde ik meer van weten. Hij vertelde dat hij niets doen lastig vond zolang hij zich nog gewoon kon bewegen. Hij was moe, het snot liep uit alle hoeken en gaten, maar niets doen voelde zo onproductief.

Sinds wanneer moet niets doen dan productief zijn?

Dat vroeg ik hem. Want waarom zou luisteren naar je lichaam en het rust en tijd geven, minder waard zijn dan doorgaan? Als het dan toch productief moest zijn, leek me dat een heel andere manier om naar niets doen te kijken.

Als rust niet goed voelt

Hij keek me aan alsof ik iets heel geks zei. En toen kwam er een ja maar.

Ohhh, wat neem ik toch een hoop emoties waar bij die twee woorden. Hahaha. Want in dit gesprek klonk dat ja maar voor mij als een dikke vette NEE. Verpakt in een zachtere vorm, omdat het toevallig met een JA begint.

Maar goed. Niets doen voelde voor hem toch niet goed. Ik vroeg door op dat niet goed voelen. Want hij had zijn vermoeidheid al benoemd. Hij merkte dus wel degelijk iets op in zijn lichaam. Alleen leek er, zodra het over rust nemen ging, een oordeel over niets doen tussen te komen. Ik zag de vraagtekens rond zijn hoofd bijna groter worden.

Daar zit voor mij iets belangrijks. Wanneer je zegt dat niets doen niet goed voelt, kan daar de gedachte onder zitten dat je lui bent als je gaat zitten.

Eigenlijk zeg je dan: als ik toegeef aan de vermoeidheid die ik ervaar, vind ik mezelf erg lui en onproductief. Je hebt die vermoeidheid dus wel opgemerkt. Maar zodra je ernaar wilt luisteren, staat er een oordeel over jezelf tussen.

In die woorden herken ik de stem van het ego. De stem die vindt dat je nuttig bezig moet zijn. Die van kunnen meteen moeten maakt: als ik nog iets kan doen, hoor ik ook nog iets te doen. Zo krijgt een pauze ineens een betekenis die veel verder gaat dan even gaan zitten. Je vindt iets van jezelf omdat je rust neemt.

Daar kan werkelijk onrust of schuldgevoel bij komen. Dat mag ook benoemd worden. Het ongemak bij het zitten en de vermoeidheid kunnen naast elkaar bestaan. Je kunt moe zijn en toch moeite hebben om daaraan toe te geven.

Even gaan zitten

Over het verschil tussen voelen en nadenken over wat je voelt, schreef ik ook in Ik denk dat ik voel. Je kunt heel goed uitleggen dat je moe bent en ondertussen alweer bezig zijn met wat je nog allemaal zou kunnen doen. Ik wil juist aandacht geven aan dat moment waarop je iets van jezelf opmerkt, voordat je er meteen iets van vindt.

Ga bij een volgende pauze eens even zitten en luister welk ja maar er verschijnt. Misschien moet er nog iets af, of vind je dat je vandaag te weinig hebt gedaan. Schrijf die ene gedachte op, als dat helpt. Merk tegelijk op hoe je vermoeidheid lichamelijk voelbaar is. Misschien zijn je ogen zwaar, voelt je lijf loom of merk je iets heel anders. Als er onrust bij komt, kun je die ook benoemen.

Je hoeft die onrust niet eerst kwijt te zijn om te mogen blijven zitten. Je mag ontdekken hoe het is om je vermoeidheid serieus te nemen, terwijl die gedachte over alles wat nog moet er ook nog is.

Wat ik hem gunde

Ik begrijp wel dat rust nemen voor hem lastig was. Als niets doen voor jou betekent dat je niet productief bent, wordt zelfs ziek zijn iets waar je slecht in kunt zijn. Dan merk je wel dat je moe bent, maar lijkt dat nog geen goede reden om ook rust te nemen.

Ik ga het niet voor hem oplossen. Ik hoop wel dat ik een zaadje heb geplant. Dat hij een volgende keer merkt dat hij moe is en denkt: ik mag gewoon op mijn reet gaan zitten en naar mijn lichaam luisteren. Zonder er meteen een ja maar achter te zetten.

Heel productief niets doen. Misschien helpt het om rust eerst zo te noemen. Maar ik zou hem diezelfde rust ook gunnen zonder dat hij er iets mee hoeft te bereiken. Zijn vermoeidheid was er al. Dat mocht voor mij genoeg zijn om ernaar te luisteren.

Liefs,

Daniëlle

Ik nodig je uit om eens ‘productief niets te doen’ tijdens een individuele klankschalensessie. Je mag liggen, luisteren en ontvangen, zonder iets te hoeven bereiken.