Een prayer: woorden geven aan wat je werkelijk verlangt

Ik ga slapen, ik ben moe

Er was een periode waarin ik zo slecht kon slapen dat ik iedere nacht terugviel op een heel oud slaapgebedje. Ik kende de woorden nog van dat tegeltje in mijn slaapkamer toen ik kind was. Misschien ken jij ze ook.

Het gebedje gaat terug op een negentiende-eeuwse tekst van Luise Hensel, die Jan de Liefde in het Nederlands vertaalde. Misschien herinner je je vooral deze eerste woorden:

Ik ga slapen, ik ben moe, ’k sluit mijn beide oogjes toe, Heere houdt ook deze nacht, over mij getrouw de wacht.

’t Boze dat ik heb gedaan, zie het Heere toch niet aan. Schoon mijn zonden vele zijn, maak om Jezus wil mij rein.

Wanneer ik die woorden nu lees, vind ik het eigenlijk een heel gek slaapgebed. Zeker voor een kind. Je ligt in bed en zegt dat je veel zonden hebt, vraagt om rein te worden en om een nieuw hartje dat gehoorzaam wil volgen. Dat zijn nogal wat woorden om mee te nemen de nacht in.

Toch herhaalde ik de tekst iedere avond. En daarna viel ik in slaap. De woorden waren vertrouwd en het herhalen hielp me. Tot ik op een gegeven moment dacht: ik moet toch eens wat anders verzinnen.

Waarom zou ik steeds woorden uitspreken die ik wel kende, maar die niet meer helemaal bij mij pasten? Ik kon ook zelf opschrijven wat ik wilde zeggen. Wat ik nodig had. Waar ik naar verlangde.

Zo schreef ik mijn eerste eigen prayer. En ook die werkte voor mij. Ik sprak mijn eigen woorden uit en kon daarna in slaap vallen. Daarmee werd gebed ineens iets dat ik zelf vorm kon geven.

Hoe ik mijn dag nu begin

Inmiddels start ik mijn dag altijd met mijn prayer. Mijn dag. Dat onderscheid voelt voor mij belangrijk, omdat er al zo snel van alles is wat mijn aandacht vraagt.

Ik had met mezelf afgesproken: de eerste zestig minuten zijn voor mij. Maar met een hele amicale kat in huis is er een verschuiving gekomen in hoe ik die eerste minuten besteed. Die heeft ook een eigen idee over de start van de dag.

Dus de afspraak is veranderd. Ergens in het eerste uur plan ik bewust tijd voor mezelf in. Met mijn journal, een kopje matcha, een olietje van doTERRA en een kaartendeck. Even reflecteren en bij mezelf zijn. Soms duurt dat tien minuten, soms een uur. Ik kies bewust voor mijn tijd.

Dat moment open ik met mijn prayer. Ik lees mijn woorden hardop en neem de tijd om ze ook te voelen. Soms verschilt mijn prayer per dag. Soms zeg ik een maand lang iedere ochtend dezelfde. Het is maar net waar ik behoefte aan heb. Zo heb ik nu een prayer die ik tot de volgende nieuwe maan herhaal.

Die ruimte om te kiezen hoort bij mijn ritueel. Ik wil mezelf in mijn woorden herkennen, zoals ik dat destijds voor het eerst deed toen ik mijn eigen slaapgebed schreef.

Inmiddels start ik mijn dag altijd met mijn prayer. Mijn dag.

Waar verlang je werkelijk naar?

Die vraag kom ik ook in mijn praktijk tegen. Veel mensen kunnen heel goed vertellen wat er moet, wat anderen van hen nodig hebben en wat ze niet meer willen. Maar wanneer ik vraag wat ze zelf werkelijk wensen, wordt het vaak stil. Soms hoor ik: wat een rotvraag.

Denk zelf maar eens mee. Als je volgende week op jezelf terugkijkt, wat zou je dan graag hebben gedaan? Wat zou je willen hebben uitgesproken, begonnen of juist losgelaten? Waar verlang je naar als je de verwachtingen van anderen even laat liggen?

Als daar niet meteen een antwoord op komt, kan het zijn dat je al een tijd op de automatische piloot leeft. Je reageert op wat zich aandient en je eigen wens raakt op de achtergrond. Juist daarom neem ik de tijd om mijn verlangen woorden te geven.

Ik vergelijk het graag met een radio. Bij de radio’s van vroeger draaide je aan een knop totdat je op de frequentie van een zender zat. Dan kon je die zender helder ontvangen. Voor mij is een prayer een manier om af te stemmen op hetgeen waarnaar ik verlang.

Dat sluit aan bij de spirituele gedachte van de wet van aantrekking, de law of attraction: wat je uitstraalt, trek je aan. Ik geloof dat mijn woorden, gedachten en energie daarin meebewegen. Als ik vooral bezig blijf met angst en alles wat mis kan gaan, blijf ik daarop afgestemd. Met mijn prayer geef ik bewust aandacht aan mijn verlangen en aan de energie die daarbij hoort. Zo kan wat ik wens ook zijn weg naar mij toe vinden.

Voor mij gaat het daarom ook om voelen wat ik uitspreek. Als ik naar vertrouwen verlang, hoe voelt het dan om vertrouwen ruimte te geven? Als ik verbinding wens, durf ik die dan ook toe te laten? Een angstige gedachte mag er ondertussen zijn. Ik kan steeds terugkeren naar mijn verlangen.

En dat neem ik mee de dag in. Een uitnodiging aannemen wanneer ik naar verbinding verlang. Tijd vrijhouden voor iets wat ik wil maken. Even wachten met antwoorden wanneer ik rust wens. Mijn prayer hoort bij mijn leven, ook nadat ik mijn journal heb dichtgeslagen.

Een prayer voor de ochtend

Als ik een nieuwe prayer schrijf, begin ik bij wat ik voel en waar ik werkelijk naar verlang. Ik schrijf eerst wat er in me opkomt. Pas daarna zoek ik naar de woorden die ik hardop wil uitspreken. Dat mogen gewone woorden zijn, waarin ik mezelf herken.

Een eenvoudige opbouw kan daarbij helpen. Begin met een aanspreekvorm die bij je past en benoem waar je dankbaar voor bent. Geef daarna woorden aan je verlangen: wat wens je jezelf en wat wil je uitnodigen in je leven? Je kunt vragen om steun, moed of helderheid, en benoemen waarvoor je je wilt openstellen. Ik sluit mijn prayer af met: “Zo is het.” Die volgorde mag meebewegen met wat je wilt zeggen.

Hieronder staat een voorbeeld voor de ochtend. Gebruik het gerust als begin en maak er je eigen woorden van. Bij “Lief universum” kun je ook God invullen, of een andere aanspreekvorm die bij jou past.

Lief universum,

Dankjewel voor deze nieuwe dag. Voordat mijn aandacht naar alles om me heen gaat, neem ik dit moment voor mezelf.

Ik verlang naar rust, vertrouwen en ruimte om te doen wat werkelijk belangrijk voor me is.

Help me vandaag mijn eigen stem te horen. Geef me de moed om uit te spreken wat ik voel en keuzes te maken die bij mijn verlangen passen.

Ik open me voor verbinding en voor mogelijkheden die bij mij passen. Help me ze te herkennen, te ontvangen en zelf een stap te zetten naar wat ik wens.

Ik neem mijn verlangen mee deze dag in, met aandacht voor mezelf en voor de mensen die ik ontmoet.

Zo is het.

Je kunt je ochtendprayer opschrijven en een tijdlang iedere morgen hardop lezen. Of op een andere ochtend voelen dat je iets anders wilt zeggen. Daar is voor mij geen vaste regel voor. De woorden mogen aansluiten bij wat je nodig hebt.

Misschien klinkt het de eerste keer wat onwennig. Je zit daar gewoon met je kop thee of koffie en hoort jezelf praten. Dat mag. Je hoeft er geen groot ritueel van te maken om het eens te proberen.

Baat het niet, dan schaadt zo’n rustig moment aan tafel ook niet. Voor mij begon het met een oud tegeltje en de behoefte om te slapen. Inmiddels begin ik er mijn dag mee. Met woorden die ik zelf heb gekozen.